Wojna z hulajnogami: kolejny europejski miasta wysyła je na złom

Kierowcy mogą odetchnąć: w kolejnym europejskim mieście zakazane zostają hulajnogi elektryczne w systemie sharingu. Taką decyzję podjęła teraz także Florencja. Jasne jest, że zasady mikromobilności w Europie szybko się zmieniają.

Od 1 kwietnia 2026 roku we Florencji nie będzie już można wypożyczyć e-hulajnogi: miasto kończy eksperyment rozpoczęty w 2020 roku i nie przedłuża licencji operatorom. Władze miasta powołują się bezpośrednio na problemy z bezpieczeństwem oraz z egzekwowaniem nowych zasad kodeksu drogowego. Jak podają ANSA, „La Stampa” i lokalne media, Florencja staje się pierwszym miastem we Włoszech, które nie tylko zaostrza przepisy, lecz całkowicie likwiduje usługę sharingu hulajnóg.

W szerszym europejskim kontekście decyzja wygląda jak część jednej większej tendencji. W 2023 roku Paryż w referendum usunął z ulic około 15 tysięcy hulajnóg i od 01.09.2023 nie przedłużył umów z operatorami Lime, Dott i Tier.

W 2024 roku podobny krok wykonał Madryt. W 2025 roku do trendu dołączyła Praga, której rada miejska zatwierdziła zakaz obowiązujący od 01.01.2026.

Eksperyment się nie udał: co wydarzyło się we Florencji

Pilotażowy projekt e-scooter-sharing we Florencji wystartował w 2020 roku jako część planu „zrównoważonej mobilności miejskiej”. Model był typowy: tymczasowe pozwolenia, ograniczona flota, późniejsze rozszerzanie. Eksperyment kilkukrotnie przedłużano, w tym do 30.11.2025.

Jednak 22 listopada 2025 roku władze Florencji przyjęły nowe rozporządzenie przygotowane przez radnego ds. mobilności Andreę Giorgio. Dokument stwierdza, że miasto:

• kończy eksperyment 31.03.2026;
• rezygnuje z uruchomienia stałej wersji usługi;
• informuje operatorów, że po tej dacie ich flota musi zostać usunięta z ulic.

Stowarzyszenie operatorów mikromobilności Assosharing skrytykowało decyzję, podkreślając, że jest to jedyny taki przypadek we Włoszech, gdy samorząd nie poprawia zasad, lecz całkowicie likwiduje usługę.

W oficjalnych komunikatach podano trzy powody.

1. Brak możliwości skutecznej kontroli nowych zasad.
   Włochy zaostrzają przepisy dotyczące mikromobilności: obowiązkowe kaski, zakaz jazdy po chodnikach, ograniczenia prędkości, zakaz jazdy pod prąd. Florencja podkreśla, że użytkownicy hulajnóg – zwłaszcza turyści – masowo łamią te zasady, a ich egzekwowanie jest trudne.
2. Bezpieczeństwo i wypadki.
   Choć rozporządzenie nie zawiera aktualnych danych dla Florencji, argumentacja odnosi się do europejskich statystyk: Paryż, Madryt i Praga łączyły zakazy z rosnącą liczbą incydentów. W Pradze w 2024 roku hulajnogi były przyczyną 1 ofiary śmiertelnej i 47 udokumentowanych zdarzeń.
3. Estetyka miejska i status UNESCO.
   Florencja ma wyjątkowo wrażliwe historyczne centrum. Skargi dotyczące „dywanów hulajnóg” na chodnikach, przy sklepach i zabytkach pojawiały się od lat. Władze podkreślają znaczenie „decoro urbano” – ładu i estetyki przestrzeni publicznej.
   

Kto zajmie miejsce hulajnóg?

Decyzja nie eliminuje hulajnogi jako środka transportu – dotyczy tylko segmentu sharingu.

• część krótkich podróży przeniesie się do systemów rowerowych i komunikacji miejskiej; miasto już zapowiedziało zwiększenie floty rowerów;
• część użytkowników po prostu kupi własne hulajnogi – a to nie jest zakazane.

Dla firm kurierskich wpływ jest ograniczony: i tak dominują rowery i cargo-bike’i. Jednak ogólny klimat zaostrzania przepisów może wpłynąć na kolejne regulacje.

Europejski trend: czas pożegnać hulajnogi?

W ciągu 5–7 lat sharing e-hulajnóg przeszedł w Europie pełny cykl:

• szybki wzrost po 2018 roku,
• fala skarg na wypadki i chaos na chodnikach,
• obecna faza surowej regulacji, ograniczeń lub zakazów.

Florencja wpisuje się w tę trzecią fazę jako pierwsze miasto we Włoszech, które robi to bez ogólnokrajowych wytycznych.

Prawdopodobne, że za przykładem Florencji pójdą inne duże miasta. Pozostaje jednak znacznie trudniejsze pytanie: jak kontrolować nie wypożyczane, lecz prywatne e-hulajnogi? Nie obejmują ich geostrefy, ograniczenia prędkości ani umowy z operatorami. Zakaz sharingu jest prosty, ale stworzenie skutecznego systemu zasad, kar, ubezpieczenia i realnej kontroli tysięcy prywatnych urządzeń to zadanie, na które Europa wciąż nie ma ani jednolitych standardów, ani jasnej odpowiedzi.